ماتيو جورانه فرياد زد:بايست «منتظر باش»، و از راهرو كليسا او را دنبال كرد و با او به بيرون رفت .سپس همه مردم برگشتن و شروع به دويدن كردند و كتابهاي شعر مقدس آنها از آغوششان بر زمين افتاد.

مورورن در حاليكه مي دويد و فرار مي كرد خود را داخل لباس مي پيچيد ولي ماتيو به او رسيد و او را گرفت.با حالتي در خواست گفت (اينجا بمان ،هر كسي هستي اينجا را ترك نكن ).

و اشكها ،اشكهاي واقعي به شوري آب دريا از گونه هاي مورورن لغزيد و گفت: «من نمي توانم بمانم . من يك موجود دريايي ام و بايد برگردم به جايي كه تعلق دارم» ماتيو به او خيره شد قيافه ي ماهي گونه و دمش را كه از زير لباس بر آمده شده بود را ديد.اما اينها براي او مهم نبود و گفت : «پس من با تو خواهم آمد . آنجايي كه تو به آن تعلق داري من هم دارم».

او مورورن را برداشت و گردنش را در ميان دو بازوانش گرفت و با عجله به طرف ساحل اقيانوس به راه افتاد.همه مردم از كليسا او را مي ديدند.آنها فرياد مي زدند«ماتيو بايست» برگرد، مادر ماتيو در حاليكه گريه مي كرد مي گفت: «نه!نه!ماتيو،»

اما ماتيو با عشق به حوري دريايي فريفته شده بود و سريع به سمت دريا مي دويد.

سپس ماهيگيران زنور شروع به تعقيب آنها كردند و بقيه مردم حتي مادر ماتيو نيز به نيز به دنبال آنها به راه افتادند.

اما ماتيو چست و چابك و قوي بود لذا خيلي از ديگران جلو افتاد. ماتيو فرز و زرنگ بود او مرواريد ها و مرجانهاي روي لباس مورورن را مي كندو در دريا مي ريخت . ماهيگيران بسيار طماع بودندحتي بعضي از انسانها هنوز نيز هستند و در حين تعقيب مي ايستادند تا جواهرات را جمع كنند فقط تنها مادر ماتيو هنوز به دنبال آنها مي دويد .

جزرآب زياد مي شد. سنگهاي بزرگ از آب تيره سر بر مي آوردند پيش از اين آب براي مورورن خيلي كم عمق مي شود كه بتواند شنا كند . اما ماتيو با سر داخل آب شيرجه مي زد ، با زانوهايش مي خزيد .مادرش به سرعت زير پوشي را كه از ماتيو در دست ماهيگيران بود گرفت.هنوز ماتيو به جلو مي رفت تا وقتي كه آب به كمرش و سپس به شانه هايش رسيد.آب مورورن و ماتيو را در برگرفت و مادر ماتيو فقط با يك تكه نخ در دستش مجبور بود كه برگردد همانند قلاب ماهيگيري اي كه هيچ صيدي را به دام نيانداخته باشد. ماتيو و مورورن ديگر هرگز نمي خواستند مردم زنور را ببينند .آنها براي زندگي كردن در سرزميني سير رفته بودند مي خواستند در قلعه هاي ماسه اي طلايي در عمق زياد آب در جهان سبز آبي زندگي كنند .اما مردم زنور صداي ماتيو را هنگاميكه روزوشب براي مورورن آوازهاي عاشقانه و لالايي مي خواند را مي شنيدند .او فقط براي گوشهاي مورورن مي خواند. 

ماتيو اشعاري را آموخته بود كه دريا را به خوبي توصيف مي كرد . صداي او صاف ترو بلندتر شده بود. اگر روزي دريا زيبا و ژرف و آرام بود،اگر لير قصد داشت كه آب هاي جوش درست كند و دريا را به تلاطم اندازد از آوازهاي  او ماهيگيران زنور مي فهميدند كه كي دريا ساكن و آرام است وكي پر تلاطم است.

هنوز چيزهايي وجود دارد كه در صداي امواج معني پيدا مي كند و از زمزمه هاي باد فهميده مي شود .آنها چيزهايي هستند كه هنوز ماتيو براي آنها مي خواند كه به آن گوش فرا دهند.